Lootimammad

امروزه ما آدمها، اوقاتي از روز رو با گوش كردن موسيقي سپري مي‌كنيم و زياد پيش مياد كه با شنيدن ترانه و يا آهنگي، به ياد خاطرات تلخ و شيرينمون ميفتيم. خاطرات و لحظاتي كه برامون توأم بودن با اون ترانه و هربار با شنيدنش به گذشته‌هاي دور و نزديكمون سفر مي‌كنيم. گذشته‌هايي با خاطراتي خوب و بد. معمولا اگه اون خاطره خوب باشه، با شنيدن اون ترانه لبخندي به شيريني قند رو لبامون نقش مي‌بنده و اگر هم خاطره تلخي رو با اون آهنگ داشته باشيم، با شنيدنش قطره‌هاي اشك چشمامون رو نمناك مي‌كنه. من اما امشب ...

ديشب هزار بار خدا رو صدا كردم. هزار بار اسمش رو به زبون آوردم و دستم رو به طرفش دراز كردم. ديشب بازم در خونه‌ش رو زدم. ديشب با هزار آرزو منتش رو كشيدم. ديشب جلوش واستادم و سرم رو پائين انداختم. ديشب نتونستم تو چشماش نگاه كنم. ديشب همه بدي‌ها و زشتي‌هام يادم ميومد. ديشب باهاش حرف زدم. ديشب قسمش دادم، به خودش، به كتابش و به عزيزترين‌هاش. ديشب هزار بار خدا رو صدا زدم ...

« ... بعضي وقتها دلم مي‌گيره. اونقدر كه نمي‌تونم حرف بزنم. اونقدر كه نمي‌تونم اشك بريزم. اونقدر كه از همه چيز خسته و نااميد ميشم. تو همچين مواقعي، مي‌نويسم. و نوشتن سبكم مي‌كنه ... »

آره نوشتن سبکم می‌کنه و روحم رو نوازش میده. نوشتن پرنده خیالم رو تو آسمون رویاهام به پرواز درمیاره. نوشتن همه وجود منه و من هم می‌نویسم. اما ... چند وقتیه که خیلی سعی می‌کنم بنویسم و نمی‌تونم. چند وقتی میشه که دل سفید کاغذها رو با افکار سیاهم چرکین می‌کنم و بعد از مدتی خیره شدن به مخلوق ذهنم، پاره‌ش می‌کنم و به سطل زیر میز میندازم. چند وقتی میشه که ...